Ora e Arbrit dhe “profetët” e zymtë
Personalisht nuk kam qënë kurrë tepër i fiksuar pas mitit të Arbrit, në përfytyrimet fëmijnore të lashtësisë së kombit preferoja Ilirët. Arbrit më dukeshin si “underachievers”, që nuk e mbështetën krenarinë me veprat. Me gjithë shkëlqimin vetëtitës të Gjergj Kastriotit, të izoluar në 25 vjet, periudha e arbërit më dukej e vakët, dhe Arbëria e përçarë dhe e dobët, e pazonja t’u qëndronte osmanëve. Por po e quaj 17 Shkurtin “Ora e Arbrit” sepse po dua të shfaqem Tribal, e në qoftë kjo ndjenjë shenjë e pagdhendësisë, ashtu qoftë. Por them se të ngatërrosh civilizimin me sofizmat apo krenarinë kombëtare me tribalitetin janë njësoj gabim. (më shumë…)
